مدیریت کاربر و محیط کاربر در لينوكس ردهت

    در این بخش دستوراتی را که برای مدیریت کاربران و محیط کاربر در لینوکس استفاده می‌شود، بررسی می‌کنیم. هر چند ما بر پایه توزیع ردهت پیش می‌رویم، اما در سایر توزیعها نیز دستورات، قابل استفاده و مشابه هستند.

    ابتدا دستورات ابتدایی useradd و usermod را مرور می‌کنیم و پس از آن چند ابزار گرافیکی را- که به جای این دستورات مورد استفاده قرار می‌گیرد و کار آنها را انجام می‌دهند- بررسی نموده و در نهایت هم در مورد محیط کاربر مخصوصا محیط bash و فایلهای پیکربندی که bash برای تنظیم محیط کاربر استفاده می‌کند، مطالعه می‌کنیم.

    ابتدا دستورات مربوط به مدیریت شناسه کاربران را مرور می‌کنیم. این دستورات عبارت بودند از user add برای اضافه کردن شناسه جدید، useradd برای حذف یک شناسه و usermod که برای تغییر یا اصلاح شناسه یک کاربر مورد استفاده قرار می‌گرفت.

     ابتدا با شناسه کاربر ریشه وارد سیستم می‌شوم. کاری که می‌خواهیم انجام دهیم این است که دستور user add را اجرا کنیم. ابتدا از گزینه –D استفاده نموده تا به شما پیش‌فرضهای مختلفی که برای دستور user add استفاده می‌شود را نشان دهیم. (شکل 1)

شکل 1

    همانطور که در شکل 1 می‌بینید، تعداد گروه‌ها به صورت پیش‌فرض 100 تا است. فهرست home پیشفرض هم، فهرست /home است. بنابراین اگر یک شناسه جدید مانند (آنی) annie را به سیستم اضافه کنیم، فهرست خانگی annie، /home خواهد بود. تنظیم گزینه inactive=-1 است و گزینه expire هم مشخص نشده است. به این معنی است که به صورت پیشفرض مدت اعتباری برای شناسه تعیین نشده است. پوسته پیشفرض هم که bash است و فهرست skeleton هم etc/ske1 است. اگر یک لیست کامل از فهرست etc/ske1 بگیریم فایلهای مختلفی را- که در این فهرست وجود دارد- خواهید دید. اینها فایلهای پیکربندی سیستم هستند. (شکل 2)

شکل 2

    همانطور که در شکل 2 مشاهده می‌کنید فایلهای bash-logout، bash-profile، bashrc، مخصوص پوسته bash است. وقتی شناسه جدید annie را به سیستم اضافه کردیم، این فایلهای پیکربندی در فهرست home آنی قرار گرفتند. تمام این فایلها دقیقا داخل فهرست home، آنی کپی شدند.

    اینها پیش‌فرضهای اولیه دستور user add بود. شناسه جدید annie را به وسیله این دستور ایجاد می‌کنیم و حال یک فهرست به نام annie در فهرست home داریم.

     اگر وارد فهرست annie شویم و یک لیست کامل از فایلهای آن بگیریم، شما همان فایلهای فهرست etc/ske1/ را می‌بینید. (شکل 3)

شکل 3

    اینها دقیقا همان فایلها با همان محتویات هستند. چون این فایلها فقط در فهرست آنی کپی شده‌اند و الان این فایلها متعلق به آنی است. آنی می‌تواند این فایلها را تغییر دهد. مثلا می‌تواند اسم مستعار آنها را (alias) تغییر دهد، یا هر تغییر دیگر، چون او مالکیت این فایلها را دارد و می‌تواند آنها را دستکاری کند. تنها دلیلی که این فایلها در etc/ske1 هستند این است که به کاربر، یک فرصت برای کار کردن با این فایلهای پیکربندی را بدهد بنابراین وقتی یک کاربر شناسه و رمز عبور را داشته باشد، می‌تواند این فایلهای پیکربندی که در فهرست home او قرار دارد را پیکربندی کند. این دستور useradd بود.

حالا اگر به صفحه man مربوط به useradd نگاه کنیم، می‌توانیم همه گزینه‌هایی که برای دستور user add وجود دارد و می‌توان آنها را برای کاربر جدید تعیین کرد، مشاهده کنیم. (شکل 4)

شکل 4

   می‌توانید یک فهرست home متفاوت از فهرست پیشفرض برای کاربر مشخص کنید، یا تاریخ اتمام اعتبار تنظیم کنید. می‌توانید فهرست skeleton متفاوتی داشته باشید و یا رمز عبور، پوسته و uid را (اگر می‌خواهید که کاربر شماره شناسایی داشته باشد) برای کاربر تنظیم کنید. در نهایت هم یک اسم کاربری برای ورود به سیستم تعیین نمود که در این مورد ما annie را انتخاب کردیم.

    می‌توانید مشاهده کنید که با گزینه –D به تنهایی یا پیشفرضهای سیستم در هر کدام از موارد ذکر شده به کار می‌رود. گزینه‌های متفاوتی همراه با گزینه –D برای تغییر در پیشفرضهای سیستم وجود دارد. –g برای تغییر گروه پیشفرض، -b برای تغییر فهرست home و گزینه‌های دیگر نیز وجود دارد. و اگر با –D یکی از این گزینه‌ها را تغییر دهیم. پیشفرض برای تمام کاربرانی که در آینده به سیستم اضافه می‌شوند، نیز عوض می‌شود. مثلا اگر فهرست home پیشفرض را به یک نام دیگر مثلا /whatever یا هر نام دلخواه دیگر عوض کنیم، تمام کاربران آینده، فهرست home خود را با نام دلخواهی که ما انتخاب کردیم خواهند داشت.

    دستور بعدی دستور usermod می‌باشد که برای تغییر در اطلاعاتی که مربوط به یک شناسه است، استفاده می‌شود. یک کاری که با usermod مثلا می‌توان انجام داد این است که، با گزینه –p می‌توان رمز عبور برای کاربر مشخص کرد. مثلا ما linuxisgr8 را انتخاب کردیم. (شکل 5)

شکل 5

این رمز عبوری است که ما برای کاربر annie انتخاب کردیم و الان شناسه آنی، رمز عبور linuxisgr8 را دارد. دوباره صفحه man را برای دستور user mod باز می‌کنیم و گزینه‌های متفاوتی را که برای دستور usermod وجود دارد، در این صفحه می‌بینیم. (شکل 6)

شکل 6

همانطور که مشاهده می‌کنید این گزینه‌ها اساساً مانند گزینه‌هایی است که برای useradd داشتیم و در واقع به ما اجازه اصلاح اطلاعات کاربر را- بعد از اینکه به سیستم اضافه شد- می‌دهد.

حالا صفحه man برای دستور user del را باز می‌کنیم. (شکل 7)

شکل 7

    تنها گزینه‌ای که برای userdel وجود دارد گزینه –r است. به وسیله این گزینه فهرست home کاربر همراه با فایلهایی که در آن است و همچنین باکس mail کاربر پاک می‌شود. اگر شما فقط می‌خواهید که کاربر نتواند وارد سیستم شود، ولی فایلهای فهرست home او را نیاز دارید، نباید از گزینه –r استفاده کنید. چون با این گزینه، شما تمام اطلاعات مربوط به کاربر را از دست می‌دهید. البته نکته دیگری که وجود دارد این است که اگر کاربر فایلهای دیگری، در فهرستهای دیگری غیر از home داشته باشد. با این گزینه حذف نمی‌شوند و شما باید خودتان این فایلها را پیدا و حذف نمایید.

   اكنون برخی از ابزارهای گرافیکی که برای مدیریت شناسه کاربران به کار می‌روند و کار دستورات قبلی را انجام می‌دهند، به شما نشان دهیم. این ابزارها بسیار جالب و ساده هستند و شما به راحتی می‌توانید از آنها به جای دستورات user add و user mod استفاده کنید. فقط یک نکته بسیار مهم این است که با یاد گرفتن این ابزار، دستورات گذشته را از یاد نبرید، چون این دستورات متنی در مواقع خاص بسیار ضروری هستند. علاوه بر این همیشه می‌توانید این دستورات را استفاده کنید. حتما این دستور را برای مدیریت شناسه کاربران در ذهن خود داشته باشید حتی اگر واسط گرافیکی لینوکس روی سیستم خود نداشته باشید به وسیله این دستورات متنی می‌توانید شناسه کاربران را مدیریت کنید. مثلا چندین شناسه با هم به سیستم اضافه کنید یا حذف نمایید، در حالیکه مدیریت همزمان چندین شناسه با ابزار گرافیکی لینوکس میسر نیست. با وجود تمام مزایایی که دستورات متنی دارند ما ابزار گرافیکی جایگزین آن را به شما معرفی می‌کنیم. این ابزار بسیار جالب و کارآمد هستند، علاوه بر این به کارگیری آنها خیلی ساده است. ابتدا عبارت red-hat config user را تایپ می‌کنیم تا وارد محیط گرافیکی شویم. (شکل 8)

# redhat-config-users

 

شکل  8

    با توجه به شکل فوق، پنجره‌ای باز می‌شود که در آن اطلاعات تمام کاربران موجود در سیستم آمده است. اینجا دو شناسه perry و annie را که اضافه کردیم، هم می‌توانید مشاهده کنید. گروه‌های اولیه (یا ابتدایی) شناسه‌های این کاربران را می‌بینید که با نام خودشان ساخته شده است.

   اگر خواسته باشیم کاربر دیگری به سیستم اضافه کنیم، خیلی راحت روی کلید add user، در بالای تصویر فوق، کلیک می‌کنیم. حالا باید پنجره‌ای که باز می‌شود را پر کنیم. (شکل 9)

شکل  9

    اطلاعات کاربر جدید را وارد این جدول می‌کنیم. نام کاربر را Charles و اسم کامل آن را Charles barky وارد می‌کنیم. رمز عبور نیز برای این کاربر جدید انتخاب می‌کنیم. این‌ کار را انجام می‌دهیم. (شکل 10)

 
شکل  10

    همانطور که می‌بینید رمز عبور با ستاره نشان داده می‌شود تا هیچ کس حتی از پشت سر نیز نتواند این رمز عبور را بخواند. پوسته را، همان پیشفرض یعنی bash، انتخاب می‌کنیم. یک فهرست home هم برای کاربر جدید می‌خواهیم که در گزینه مربوط به آن تیک می‌زنیم تا فهرست home برای کاربر Charles، /home/charles، اختصاص داده شود. بعد هم یک گروه خصوصی برای Charles داریم. قصد نداریم ID کاربر را خودمان وارد کنیم، بنابراین ID به صورت خودکار از روی شماره کاربر تعیین خواهد شد و چون شماره perry، 500 بود و 501 annie، بنابراین ID چارلز هم 502 خواهد شد. پس از وارد کردن اطلاعات، کلید OK را می‌زنیم. (شکل 11)

شکل  11

    می‌بینیم که کاربر جدید چارلز به سیستم اضافه شد، و همانطور که خودمان قبلا انتخاب کردیم، اسم کامل او چارلز بارکلی است و فهرست home برای اونیز /home/charles می‌باشد. علاوه بر اضافه شدن شناسه کاربر، همان اتفاقاتی که در زمان وارد کردن کاربر annie صورت گرفت، اکنون نیز انجام شد. /home/charles حاوی همان فایلهای پیکربندی‌ای است که در فهرست /etc/skel قرار دارد. استفاده نکردن از دستور user add به طور مستقیم به معنی این نیست که به وسیله این ابزار گرافیکی، اتفاق دیگری رخ می‌دهد. این دو روش دقیقا مانند هم عمل می‌کنند، و همان کارهایی را که useradd به صورت پیش‌فرض انجام می‌دهد این ابزار گرافیکی نیز به صورت پیشفرض انجام خواهد داد. در این لیست، annie اسم کامل ندارد. به خاطر این است که هنگام اضافه کردن شناسه او، اسم کاملش را وارد نکردیم. سیستم به صورت پیشفرض به annie یک فهرست home و یک پوسته اختصاص داده است، اما اسم کامل کاربر را به صورت پیشفرض، به او نداده است، اسم کامل جزء اطلاعاتی است که ما باید وارد کنیم. می‌توانیم با استفاده از این ابزار گرافیکی، اطلاعات مربوط به کاربر آنی را تصحیح کرده و اسم کامل او را مشخص کنیم. برای این کار، ابتدا روی سطر متعلق به آنی دوبار کلیک کرده، یک جعبه خصوصیات (Property box)، که متعلق به آنی است روی صفحه ظاهر خواهد شد. حال ما می‌توانیم هر تغییری که خواسته باشیم در مورد اطلاعات مربوط به آنی، بدهیم. (شکل 12)

 
شکل  12

    اسم کامل او را "آنی هال" انتخاب نموده و بعد کلید ok را می‌زنیم و حالا شما می‌توانید اسم کامل کاربر آنی، "آنی هال" را وارد می‌کنیم و بدین ترتیب می‌توان اطلاعات مربوط به هر کاربر را ویرایش نماییم.

    مدیریت شناسه کاربران به وسیله این سیستم گرافیکی کار بسیار ساده‌ای است. اگر روی گزینه GROUP کلیک کنیم، شما می‌توانید گروه‌های مختلف موجود در سیستم را ببینید. (شکل 13)

شکل  13

   تا الان سه گروه perry و annie و charles در سیستم وجود دارد. اینها گروه‌های خصوصی یا اولیه سیستم هستند که برای هر کاربر، و به نام او روی سیستم ایجاد می‌شوند. آنچه تاکنون گفتیم، نحوه اضافه کردن یا اصلاح اطلاعات یک کاربر به سیستم، با استفاده از این ابزار گرافیکی بود.

   نکته‌ای که باقی می‌ماند این است که برای حذف کردن یک کاربر به وسیله این ابزار چه باید بکنیم. برای این کار به راحتی سطر مربوط به شناسه مورد نظر را انتخاب و بعد کلید delete را در بالای صفحه کلیک می‌کنیم تا کاربر مورد نظر از سیستم حذف شود. کاری که این ابزار گرافیکی نمی‌تواند انجام دهد این است که گروه‌های مربوط به کاربر مورد نظر را حذف نمی‌کند. در حالیکه ما به وسیله دستور use del همراه با گزینه –r می‌توانستیم این کار را انجام دهیم. مثلا اگر بنویسیم charles –r userdel سیستم شناسه کاربر charles به همراه همه فایلهای مربوط به charles را- که در فهرست home چارلز قرار دارد- پاک می‌کند. در حالیکه بوسیله این ابزار گرافیکی ما به هیچ‌وجه نمی‌توانیم فهرست مربوط به چارلز را حذف کنیم و این یکی از دلایلی است که تاکید داریم شما حتما دستورات متنی را به خاطر داشته باشید. چون توانایی و دامنه کارکردشان گسترده‌تر است. تمام گزینه‌ها به وسیله دستورات متنی در اختیار شما هستند، در حالیکه گزینه‌هایی که در این ابزار گرافیکی وجود دارند، بستگی به این دارد که چگونه طراحی شده باشند و همانطور که دیدید مثلا در user del، ابزار گرافیکی به گونه‌‌ای است که فاقد توانایی گزینه –r می‌باشد، و شما نمی‌توانید فایلهای موجود در /home/charles را حذف کنید. البته با وجود تمام این نقصها، ابزار گرافیکی مفید و کار با آن بسیار ساده می‌باشد.

   اکنون می‌خواهیم یک ابزار گرافیکی دیگر را به شما نشان دهم این ابزار هم، برای مدیریت شناسه کاربران به کار می‌رود و آن webmin است. ما به webmin، به وسیله مرورگر اینترنت دسترسی پیدا می‌کردیم به این صورت که نام ماشین محلی خود و به دنبال آن عدد 10000 را وارد می‌کنیم. آدرس مورد نظر را تایپ کرده، حال صفحه webmin را پیش رو خواهیم داشت. (شکل 14)

 
شکل  14

     البته ابتدا باید به عنوان کاربر ریشه وارد شده و رمز عبور ریشه را وارد کنیم. حالا شما می‌توانید صفحه واسط webmin را مشاهده کنید. (شکل 15)

شکل  15

    برای هدف ما، که مدیریت شناسه کاربران است، باید روی گزینه "system" کلیک کنیم و بعد از آن باید گزینه user and groups را انتخاب کنیم. (شکل 16)

شکل  16

    صفحه مربوط به کاربران سیستم ظاهر شد. آنچه که در این صفحه مشاهده می‌کنید لیست تمام کاربران محلی سیستم است. (شکل 17)

شکل  17

     اگر به پایین صفحه نگاهی بکنیم، علاوه بر کاربرانی که خودمان اضافه کردیم، کاربران زیاد دیگری را نیز می‌بینیم. (شکل 18)

شکل  18

    کاربرانی مانند آنی، چارلز و ... که خودمان اضافه کردیم کاربران عادی هستند و بقیه را به عنوان کاربران سیستم می‌شناسیم. تمام کاربرانی که شماره شناسایی (ID) کمتر از 100 دارند، کاربران سیستم هستند. اینها مانند کاربران عادی نیستند که بتوانند وارد سیستم شوند. می‌توان گفت این کاربران توسط سیستم از پیش ساخته شده‌اند. واسط گرافیکی redhat که ما از آن استفاده کردیم فقط کاربران عادی سیستم را نشان می‌دهد و کاربران سیستم را نمایش نمی‌دهد، اما ابزار webmin، کاربران سیستم را هم نشان می‌دهد. اگر قبلا روی گزینه Preferences کلیک می‌کردیم و پیشفرض ابزار گرافیکی را عوض می‌کردیم، در آنجا هم می‌توانستیم کاربران سیستم را مشاهده کنیم.

   اگر بخواهیم به وسیله webmin  یک کاربر جدید به سیستم اضافه کنیم، می‌توانیم در پایین جدول روی لینک، create new user کلیک کنیم که یک صفحه web دیگر باز می‌شود و ما می‌توانیم اطلاعات کاربر جدید را وارد کنیم. ما کاربر جدید dennis با نام واقعی dennice T menicc را وارد می‌کنیم. (شکل 19)

شکل  19

    مثل قبل پوسته bash را برای dennis انتخاب می‌کنیم. شماره شناسایی کاربر (ID) هم به صورت پیشفرض 503 است، ما هم آن را تغییر نمی‌دهیم. در مورد رمز عبور هم که پیش فرض برای login مجاز نیست که پیش‌فرض را عوض کرده و برای dennis رمز عبور مشخص می‌کنیم و عبارت linuxisgr8 را تایپ می‌کنیم. بعد از آن در مورد رمز عبور هم می‌توانیم گزینه‌های متفاوتی را انتخاب نماییم؛ مثلا مدت اعتبار این رمز عبور را مشخص کنیم. بعد از آن هم گزینه‌های گروه‌ها است که گروه مخصوصی مربوط به کاربر، به صورت پیشفرض به نام او ساخته می‌شود. بعد گزینه upon creation  است که در مورد ساخت فهرست می‌پرسد که آیا می‌خواهیم فهرست home بسازیم یا خیر؟ می‌خواهیم فایلها را در فهرست home کپی کنیم یا نه، و گزینه آخر اینکه می‌خواهیم این کاربر را در ماژولهای دیگر هم ایجاد کنیم یا خیر؟ (شکل 20)

شکل  20

     webmin، غیر از کاربران، مدیریت موارد دیگری، مانند سرورهای web base و web server و web client را نیز برعهده دارد. اگر ما خواسته باشیم که در این ماژولها نیز این کاربر ایجاد شود، می‌توانیم گزینه yes را کلیک کنیم در نهایت هم کلید create را می‌زنیم تا این کاربر جدید ایجاد شود.

   اکنون دوباره لیست کاربران سیستم را می‌بینیم. کاربر جدید نيز در این سیستم وجود دارد. کاربر dennis با ID 503 و فهرست /home/dennis در لیست کاربران سیستم قرار دارد. (شکل 21)

 شکل  21

   نکته‌ای که webmin را از redhat متمایز می‌کند، لینک create and modify and delete from batch file است. روی آن کلیک می‌کنیم. صفحه جدیدی باز می‌شود.  (شکل 22)

 
شکل  22

    کاری که این فایل متنی انجام می‌دهد این است که شناسه گروهی از کاربران را مدیریت می‌کند. با این فایل متنی شما می‌توانید تعداد زیادی از کاربر را همزمان مدیریت کنید، و همزمان شناسه یک گروه کاربر را حذف، اضافه یا اصلاح نمایید. برای این کار باید یک سطر به این فایل اضافه کنیم، ابتدای سطر دستوری را که می‌خواهیم اجرا شود با کلمات کلیدی create برای ایجاد شناسه، modify برای اصلاح شناسه یا delete برای حذف شناسه شروع می‌کنیم. بعد از آن نام کاربر ،رمز عبور و شماره شناسایی هر کدام از کاربران را به ترتیب وارد می‌کنیم. هر کدام از موارد را با ":" جدا می‌کنیم. همچنین می‌توان این فایل را upload کرد که برای این کار می‌توانیم در سیستم جستجو کرده، فایل batch مورد نظر را پیدا کنیم.

دیدیم که وقتی یک کاربر جدید به سیستم اضافه می‌کنیم، یک سری فایلهای پیکربندی در فهرست home کاربر به صورت اتوماتیک کپی می‌شود. و دیدیم که این فایلهای پیکربندی دقیقا همان فایلهایی هستند که در فهرست etc/skel قرار دارند. فایلهایی که اکنون می‌خواهیم در مورد آنها بحث کنیم فایلهایی هستند که با bash شروع شده‌اند؛ یعنی سه فایل اول فهرست home. (شکل 23)

 
شکل  23

    همانطور که مشاهده می‌کنید این فایلها bash_logout.، bash_profile و bashrc هستند. دو فایل etc/profile , etc/bashrc هم، فایلهای پیکربندی همگانی هستند که در هر سیستم و در فهرست etc وجود دارند. اینها فایلهای مخفی نیستند و برای همه کاربران هم این فایلها قابل دسترسی هستند. (شکل 24)

 
شکل  24

   فایلهای bash_logout و bashrc و  bash_profile نیز در فهرست home هر کاربر وجود دارد و کاربر می‌تواند به وسیله این فایلها پیکربندی پوسته bash را اصلاح کند و می‌توان گفت فایلهای شخصی هستند. در مورد فایلها وقتی در فهرست etc/skel هستند صحبت نمی‌کنیم، بحث ما زمانی است که این فایلها در فهرست home کاربر کپی شده‌اند. ابتدا ببینیم وقتی شما وارد سیستم می‌شود این فایلها به چه ترتیبی اجرا می‌شوند.

   وقتی شما وارد سیستم می‌شوید، و پوسته /etc/profile را صدا می‌زند در مرحله بعد، فایل bash_profile راه‌اندازی می‌شود که همانطور که گفتیم این، یک فایل شخصی است. یکی از نکات گیج‌کننده در اینجا این است که فایل شخصی که معمولا راه‌اندازی می‌شود. عموما bash_login نامیده می‌شود. در این مورد باید بگوییم که فایل bash_login، تنها وقتی راه‌اندازی می‌شود که شما برای اولین بار login می‌کنید. اگر ما اکنون بخواهیم یک پوسته جدید راه‌اندازی کنیم، کلیک راست کرده و new terminal را انتخاب می‌کنم. این کار باعث راه‌اندازی bash_profile نمی‌شود یا /etc/profile را صدا نمی‌زند، این دو فایل فقط وقتی شما برای اولین بار وارد سیستم می‌شوید راه‌اندازی می‌شود، و اگر شما بخواهید در محیط کاربر تغییراتی ایجاد کنید گاهی اوقات bash-profile را همان bash-login هم می‌نامند. اما اگر هر دوتای این فایلها وجود داشته باشد، یعنی هم bash login و هم bash profile در فهرست home شما موجود باشد، تنها bash_profile راه‌اندازی می‌شود و bash_login در نظر گرفته نمی‌شود. به خاطر همین شما باید با فایل bash_profile سرو کار داشته باشید چون در سیستم این فایل بر bash login برتری دارد. (شکل 25)

شکل  25

    دو فایل /etc/profile و bash_profile راه‌اندازی شدند، و اگر ما به فایلهای اولیه‌ای که به هر کاربر اختصاص داده شده است نگاه کنیم، خواهیم دید که اولین کاری که bash_profile انجام می‌دهد این است که اگر bashrc. در فهرست home وجود داشته باشد، آن را راه‌اندازی می‌کند.

اکنون etc/profile بعد bash_profile و پس از آن bashrc. راه‌اندازی می‌شود. حال اگر به فایل bashrc نگاه کنیم می‌بینیم که این فایل، فایل etc/bashrc را صدا می‌زند.(شکل 26)

شکل  26

    پس تا حالا ترتیب به این صورت شد، که اول /etc/profile، بعد bash_profile، بعد bashrc و در آخر هم /etc/bashrc اجرا می‌شود. اگر این ترتیب را خوب یاد نگیرید، بعضی اوقات گیج خواهید شد. چون مثلا ممکن است شما تغییری را در فایل bashrc ایجاد کرده باشید، ولی وقتی دوباره login می‌کنید می‌بینید که تغییراتی که شما اعمال کرده‌اید انجام نشده است و این به خاطر آن است که در etc/bashrc متغیرها به شکل دیگری هستند، و bashrc هم که فایل etc/bashrc را صدا می‌زند. لذا به تغییرات شما ترتیب اثر داده نمی‌شود. اگر شما ترتیب اجرای این فایلها را به خوبی متوجه شوید. خیلی راحت می‌توانید، مشکلات احتمالی را- که در هنگام login کردن ایجاد می‌شود- رفع کنید.

   حالا اگر یک پوسته جدید باز کنیم. به وسیله کلیک کردن روی گزینه new terminal، دیگر دو فایل bash_profile و etc/profile اجرا نمی‌شود. و مستقیما فایل bashrc اجرا خواهد شد. بنابراین bashrc اولین فایلی است که در هنگام باز کردن یک ترمینال جدید، راه‌اندازی می‌شود.

   وقتها می‌بینید که bashrc فایل bash profile را صدا می‌زند، این بهتر است، چون شما اگر خواسته باشید که فایل دیگری را صدا بزنید تنها کاری که باید بکنید این است که bashrc را اجرا کنید. اما اگر شما از راه دیگری وارد شوید و مثلا سعی کنید bash profile را از روی bashrc اجرا کنید، چون bash_profile خودش فایل bashrc را راه‌اندازی می‌کند، یک حلقه به وجود می‌آید که نتیجه‌اش قفل کردن سیستم است.

   مطمئن شوید که ترتیب این فایل 4 را به درستی یاد گرفته‌اید، و در هر فایل اطلاعات درست را قرار داده‌اید. برای یادآوری و تاکید دوباره، مطالبی را که گفتم با هم مرور می‌کنیم، تا متوجه شویم که چه اطلاعاتی باید در چه فایلی گذاشته شود. اگر به فایلهای پیکربندی همگانی profile نگاهی بکنیم می‌بینیم در این فایل آمده است که برنامه‌های start up در set up Login می‌باشد، توابع و اسامی در /etc/bashrc قرار دارند، و اگر شما بخواهید که اسم مستعار برای شناسه‌ها انتخاب کنید، باید در فایل /etc/bash این کار را انجام دهید. (شکل 27)

شکل  27

    برای فایلهای محلی هم باید سری به /etc/bashrc بزنیم، اما برای محیط کاربر و متغیرهای مربوط به آن باید bash profile را باز کنیم. اگر به فایل /etc/bashrc نگاه کنیم در این فایل ذکر شده که etc/profile محل تغییرات محیط کاربر است. (شکل 28)

شکل  28

    اگر شما به این ترتیب دقت کنید، و همچنین بدانید که هر فایل دقیقا حاوی چه اطلاعاتی است، خیلی راحت می‌توانید مشکلاتی را که در زمینه متغیرهای محیطی اتفاق می‌افتد، حل کنید.